Jak uprawiać ogórka tladiantha lub ogórka czerwonego: zasady, tajemnice i wskazówki

Wielu ogrodników bardzo łatwo ulega różnym eksperymentom, próbując wyhodować na swojej działce coś niezwykłego i egzotycznego. Niektórzy używają niezwykłych roślin, aby poszerzyć swój asortyment upraw, inni starają się podkreślić egzotykę, stosując ją w swojej architekturze krajobrazu. Jest to dokładnie taki rodzaj niezwykłej uprawy, jaką może stać się taka roślina jak Tlandiantha, która będzie dobrze pasować na każdym stanowisku.



Tladianthus: Opis, cechy charakterystyczne i właściwości rośliny

Jedną z bardzo oryginalnych i wyjątkowych roślin w ogrodzie może być tadiantha, członek rodziny dyniowatych. Popularna jest prostsza nazwa - "ogórek czerwony", gdyż ma podobne cechy zewnętrzne do tego uwielbianego warzywa, ale kolorystyka jest zdecydowanie inna.

Tladyanthus pochodzi z Dalekiego Wschodu i Chin. Mimo to, popularność tej oryginalnej rośliny jest uzasadniona w różnych częściach świata, w tym w Europie, USA i Azji.

Podobnie jak klasyczny ogórek, tadiantha jest rośliną lianową. Główną różnicą jest system terminalu, w czerwonym ogórku, składa się z bulw, a nie najmniejsze, jak średnia średnica może wahać się od 2 do 8 cm. Eksperci zauważają, że bulwy służą jako swego rodzaju organ magazynowy, z którego roślina czerpie swoje główne siły.





Co godne uwagi, to nie podziemne bulwy, które sprawiają, że Tladianthus zjednoczeni, jak to jest możliwe, aby wyraźnie obserwować również bulwy, ale nie dużych rozmiarów, tuż na powierzchni ziemi. To właśnie bulwy stają się źródłem nowych młodych pędów na działce. Główną zaletą posiadania bulw w tej roślinie jest odporność nie tylko na lekkie przymrozki, ale także na pełne zimowe mrozy.

Tladiantha jest lianą, więc jej struktura jest charakterystyczna dla podobnego typu. Pędy są liczne, z wyraźnie rozwiniętymi rozłogami, które są prawdziwymi łącznikami wszelkich konstrukcji i podpór. Pamiętaj, że w celu kontemplacji czerwonego ogórka kwitnienia i owocowania, należy zadbać o to, aby uprawiać go pionowo, ponieważ w przeciwnym razie kwitnienie jest niemożliwe. Pęd centralny jest gęsto "nabity" liśćmi. Średnia długość, jeśli podpora jest zawsze obecna, wynosi 5 metrów.

Masa liścia tladiantha nie jest mała, ponieważ liczba 10 cm jest w porządku. Liście ułożone są po obu stronach pędów. Kolorystyka jest bardzo ładna, bo zieleń ma piękny jasny odcień. Kształtem przypominają serce. Co niezwykłe, sam talerz jest pojedynczym, solidnym kawałkiem. W górnej części widać wyraźnie ostry czubek, ale na krawędziach są wyraźne drobne ząbkowania.

Kwitnienie jest bardzo obfite, powstają zarówno męskie jak i żeńskie kwiatostany. Kolor jest żółty, czasami do żółtego dodaje się zielony, tworząc tandem. Kwiaty mają średnicę do 3-4 cm. W kształcie parasolki, lekko frędzelkowate. Kształt może być również porównywany do korony lub kwiatu dzwonka.





Pięć płatków są obecne, które są ciasno złożone, dotykając siebie. Kwiaty żeńskie nie są tak intensywnie wybarwione jak męskie. Przyszłe owoce zaczynają się tworzyć natychmiast u podstawy kwiatu. Punktem kulminacyjnym jest okres bujnego kwitnienia, który trwa przez całe lato, aż do września włącznie.

Owocowanie jest rzeczywiście bardzo podobne do klasycznych ogórków, ponieważ kształt jest również wydłużony, jak w ulubionym warzywniaku. Wielkość i kolorystyka to inna sprawa. Ogórek początkowo jest zielony, potem zaczyna się robić pomarańczowy z wegetacją, ognisty i dopiero potem czerwony. Na powierzchni mogą również występować czerwone smugi, co jest normą.

Owoce pojawiają się w lipcu, ale dojrzewają dopiero we wrześniu. Jak można stwierdzić, czy roślina jest dojrzała? Owoce powinny być nie tylko czerwone, ale również dość miękkie, z wyraźną słodyczą. Wewnątrz owocu znajdują się nasiona, których jest bardzo dużo, bo można ich naliczyć nawet do stu na owoc. Każde nasiono ma gęstą okrywę o dość ciemnej barwie.


Wartość tladiantha: użyteczne właściwości i ciekawostki

W swojej ojczyźnie, tladiantha jest uważany za chwast, i to bardzo natrętny i złośliwy, który silnie atakuje obszary, uniemożliwiając pełny wzrost innych roślin. Uważa się, że liana ta jest tak silnie zakorzeniona w okolicy i budynkach, że nie sposób się jej pozbyć. Jest to błędne przekonanie, ponieważ istnieje bardzo prosty, ale skuteczny sposób - odgrodzić obszar dla tladianta z łupka.





Nie martw się o estetykę, ponieważ jego główną funkcją jest pod ziemią, jak łupek powinien być pogłębiony o pół metra. Nad ziemią wystarczy tylko 10 centymetrów, aby utrzymać roślinę w jej granicach, więc można wyraźnie kontrolować rozprzestrzenianie się rośliny w ten prosty sposób. Jeśli zauważycie niekontrolowany wzrost pędów, nie krępujcie się przycinać tego, czego nie chcecie, bo dzięki temu będziecie mogli sami kontrolować zagęszczenie w odpowiednim czasie.
  • Wykorzystanie tladiantha w krajobrazie. Dzięki wzrostowi przypominającemu lianę, tladianthus może być bezpiecznie stosowany w schematach krajobrazowych, aby przekształcić nie tylko obszar, ale także budynki, balkony, łuki, werandy i pergole. Oprócz prostego ukrycia nie pięknych budynków, można użyć tladiantha do przekształcenia pniaków i suchych drzew, które nie mogły być usunięte z terenu. Można również w prosty sposób przekształcić wszelkie nieestetyczne miejsca, takie jak skrzynia kompostowa lub miejsce, w którym przechowywany jest obornik.
  • Zastosowanie tadianthusu w medycynie. Wiele osób nie zdaje sobie sprawy z tego, że ogórek czerwony może być stosowany, aby pomóc organizmowi prawidłowo funkcjonować i pozbyć się wielu dolegliwości. Na przykład, przewód pokarmowy może być aktywowane i normalizacji, jeśli regularnie jeść czerwone owoce tladiants. Owoce te staną się środkiem przeciwzapalnym i immunostymulującym dla żołądka. Jeśli masz problemy z drogami żółciowymi, to właśnie odwar z bulw i nasion tladiantha pomoże Ci zwalczyć tę dolegliwość. Nie krępuj się używać rośliny w okresie kwitnienia, ponieważ jej kwiaty są dobre w leczeniu ostrych infekcji dróg oddechowych. Jeśli chcesz dobrze wykorzystać ziele angielskie i nasiona, przygotuj napar, ponieważ jest on dobry w przezwyciężaniu ataków migreny i bólów głowy, a także w radzeniu sobie ze skokami ciśnienia krwi. Dzieje się tak dlatego, że tladiantha jest bogata w wiele witamin - z grupy B, C, A, E i PP. Ponadto jest prawdziwą skarbnicą pożytecznych mikroelementów - potasu i wapnia, fosforu i magnezu, żelaza i kobaltu. Jedynym przeciwwskazaniem jest brak akceptacji przez organizm - indywidualna nietolerancja.


Jak mogę uprawiać tadianthus w moim ogrodzie?

Koneserzy egzotyki zastanawiali się, czy można wyhodować Tladyantę w ogrodzie. Odpowiedź jest prosta - tak, jest to absolutnie niewymagająca roślina, która może rosnąć na każdym terenie i w każdym rodzaju gleby. Jedyne co, to słońce, najwyżej półcień, który jest dobrym miejscem do jej posadzenia.





Działkę należy przygotować z dużym wyprzedzeniem - jesienią dokładnie przekopać i nawieźć nawozem organicznym. To jest idealne rozwiązanie. Już na wiosnę, przed sadzeniem się, należy warunkowo podzielić obszar równomiernie, gdzie oddzielnie posadzone bulwy "żeńskie" i "męskie". Optymalnym sposobem sadzenia jest zachowanie odległości do 8 cm między bulwami.

Należy przygotować się na to, że pędy rozpoczną aktywny wzrost i wegetację już późną wiosną, a kwitnienie rozpocznie się w czerwcu. Tempo wzrostu pędów jest imponujące. Co ciekawe, "płcie" kwitną w różnym czasie. Kwiatostany męskie zaczynają się wczesnym latem, natomiast kwiatostany żeńskie zaczynają się później, w lipcu.


Podstawowe zasady pielęgnacji thladianta

Pomimo oryginalności uprawy, pielęgnacja jest minimalna i nie ma w niej nic nadzwyczajnego. Należy więc wyraźnie kontrolować wzrost i kiełkowanie poprzez przycinanie, właściwe podlewanie i systematyczne spulchnianie gleby.

Gleba powinna być zawsze wilgotna, ale bez zastojów wody - to jest najważniejsze. Należy kierować się pogodą, więc regularność podlewania może być 2 lub 3 razy w tygodniu. Pamiętaj, że każdemu podlewaniu powinno towarzyszyć spulchnianie, aby uniknąć tworzenia się gęstej skorupy, która blokuje dostęp tlenu do gleby.





Proces zapłodnienia, jako taki, nie jest konieczny. Jeśli jesienią nawoziłeś glebę w wystarczającej ilości - to w zupełności wystarczy. Jeśli nie udało się nawozić wiosną, można to nadrobić nawozem mineralnym. Wniosek: W przypadku nawożenia jesiennego należy stosować jedną trzecią wiadra humusu na metr kwadratowy.

Nawóz wiosenny składa się z fosforanu nitroamonowego w dawce 40 gramów na metr kwadratowy. Te rodzaje nawozów można stosować zamiennie. Nie zaleca się stosowania obu tych rozwiązań. Jeśli zauważysz, że roślina nie wygląda zbyt atrakcyjnie, możesz ją nawozić zwykłym popiołem, a dokładniej jego naparem. Wsyp litrowy słoik popiołu do wiadra z wodą i pozostaw na kilka dni do namoczenia przed nawożeniem potasem.


Zbiór i zimowanie

Zbiór jesienią i przygotowanie rośliny do zimowania. Jest to bylina, więc bulwy pozostają w glebie, ale cała część nadziemna stopniowo obumiera - to jest granica normy. Jeśli chcesz rozmnażać ten obszar, należy wykopać niektóre bulwy do przechowywania do późniejszego sadzenia na wiosnę. Tladiantha nie boi się mrozu, więc schronienie inne niż śnieg nie jest konieczne.
Jak rozprzestrzenia się tladiantha?

Istnieją tylko dwie metody rozmnażania - nasiona i bulwy. Pamiętajmy, że nasiona można uzyskać tylko po zapyleniu, które powinno odbywać się w sztucznych warunkach. Jeśli uda Ci się zebrać nasiona, to możesz je najpierw zasadzić na wiosnę, a następnie przesadzić do gleby. Aby uzyskać korzystne kiełki, należy zastosować stratyfikację, która będzie najlepszym i najbardziej użytecznym sposobem przechowywania. Nasiona powinny być przechowywane w lodówce przez około 4 miesiące do marca.





Zasada wysiewu nasion dla sadzonek. Nasiona po stratyfikacji moczyć w gorącej wodzie przez 8-9 godzin. Dopiero wtedy zanurzamy je w glebie, pogłębiając o 2 lub nawet 3 cm. Sadzonki można wysadzać w maju.

Bulwy mogą być sadzone bezpośrednio w glebie, chociaż lepiej jest dezynfekować je po długim przechowywaniu z mieszaniną słabego roztworu roztworu manganu.

Każdy będzie mógł uprawiać takie egzotyki jak tladianthus w swoim ogrodzie, zwłaszcza, że są one nie tylko bardzo przydatne czerwone ogórki, ale także prawdziwą ozdobą każdego projektu krajobrazu.