Jak uprawiać melisę na parapecie

To zioło pochodzi z lasów śródziemnomorskich. Jednak w naszych szerokościach geograficznych ogrodnicy nauczyli się uprawiać melisę w swoich ogrodach. Ale to aromatyczne zioło można znaleźć nie tylko w domach. Coraz częściej można ją spotkać na parapetach miejskich mieszkań.



Bardzo dobrze jest mieć zawsze pod ręką świeże przyprawy i zioła lecznicze. To jest to, co chcemy Ci powiedzieć w tym artykule o tym, jak uprawiać melisę w domu.

Melisa

słynie z cytrynowego i miodowego zapachu, a na język rosyjski tłumaczy się ją z łaciny jako "liście pszczoły". Faktem jest, że aromatyczne liście melisy są szczególnie atrakcyjne dla pszczół. Niektórzy pszczelarze nacierają nawet ule liśćmi tego ziela, aby przyciągnąć do nich pszczoły.



Najczęściej występującym gatunkiem w Republice Czeskiej jest melisa cętkowana. Jest to gęsta, kępiasta roślina o prostych, łagodnie nachylonych, rozgałęzionych łodygach dorastających do metra wysokości. Jej proste, ząbkowane liście są jasnozielone, a mniej wyraziste kwiaty, które znajdują się w kątach osi, są bladoróżowe. Okres kwitnienia przypada na koniec lata. Botanicy uważają melisę za członka rodziny bentgrass.

Zdolność

tej rośliny do łagodzenia zaburzeń nerwowych i skurcze, aby złagodzić skurcze, do normalizacji serca i usunąć negatywne emocje jest znany człowiekowi od czasów Pliniusza. Już wtedy stosowano go jako środek antybakteryjny w leczeniu ran odniesionych w walce.

Uprawiana była najpierw przez Arabów, a do Europy Północnej przywędrowała z Hiszpanii dzięki benedyktynom, którzy uprawiali ją w swoich przyklasztornych ogrodach. Od tego czasu często określa się ją mianem melisy.



Wiek rycerski dał nam przepis na leczniczą nalewkę z melisy. Paracelsus, słynny średniowieczny uzdrowiciel, pisał o nim jako o eliksirze życia. On i nie tylko on wierzył, że melisa gotowana w winie daje siłę, żywotność, przedłuża młodość i wyostrza nawet najbardziej zamroczony umysł.

W czasach elżbietańskich Anglicy mieli zwyczaj ciągłego noszenia przy sobie tousses mousses - małych pęczków, w których oprócz melisy znajdowały się inne aromatyczne zioła. W ten sposób używali roślin aromatycznych, aby odciążyć i zdezynfekować smród panujący w ówczesnych miastach.



Współczesne badania potwierdzają wierzenia naszych przodków. Jego olejki eteryczne mają właściwości fitoncydowe i są bogate w witaminę C, kwasy (kofeinowy, ursolowy, oleanolowy), karoten, garbniki, miedź i oleje tłuszczowe. Ten skład jest przyczyną jego właściwości leczniczych.

Zielarze i fitoterapeuci przepisują melisę na zioła:

  • Reumatyzm;
  • zawroty głowy;
  • niska odporność;
  • omdlenia;
  • bezsenność;
  • wysypki skórne;
  • wyczerpanie nerwowe;
  • wrzody;
  • zapalenie błon śluzowych;
  • nadciśnienie tętnicze i inne choroby.
Dzięki swoim doskonałym właściwościom leczniczym melisa jest również szeroko stosowana w kuchni. Przyprawa ta stanowi wspaniały dodatek do sałatek, napojów, zup i dań towarzyszących. Melisa dobrze komponuje się z rybami, pomidorami, bakłażanami, grzybami i ogórkami. Po wysuszeniu całkiem dobrze uzupełnia cytrynowe nuty czarnego pieprzu.

Uprawa melisy na parapecie



Na zewnątrz roślina ta występuje zarówno w uprawie jak i w stanie dzikim w prawie całej europejskiej części Federacji Rosyjskiej, na Kaukazie i na Krymie. W naturze melisa preferuje zacienione polany i wilgotne wąwozy, a w otwartych, słonecznych miejscach w domach wiejskich dobrze rozwija się w towarzystwie pietruszki lub kopru włoskiego.

Wymagania dotyczące

temperatury

pokojowej

: W związku z powyższym najlepiej jest umieścić melisę na słonecznym parapecie (wschód, południe i zachód), ponieważ w przeciwnym razie liście nie są tak kolorowe. Brak światła w zimie trzeba zrekompensować dodatkowym oświetleniem w postaci świetlówki w zakresie 40-80 W. Zawieście tę żarówkę 60 cm nad roślinami i włączcie ją na 6 godzin rano. Dzięki temu melisa będzie miała dobrze rozwinięte, aromatyczne, lecznicze liście.



Melisa nie lubi bezpośredniego światła słonecznego ani przeciągów. Roślina ciepłolubna może wysiewać siewki i rosnąć w temperaturze +10 stopni Celsjusza, ale najlepiej pozwolić jej kiełkować i rosnąć w temperaturze +25 stopni Celsjusza.

Wymagania

glebowe

dla melisy pokojowej: Melisa

nie ma określonego rodzaju gleby, ale najlepiej jeśli upewnimy się, że podłoże jest żyzne, o neutralnej kwasowości i ma dobrą przepuszczalność wody i powietrza. Nasiona tego ziela nie kiełkują zbyt dobrze, dlatego im lżejsze podłoże, tym lepiej będzie się czuła melisa. Perlit lub wermikulit najlepiej stosować jako środek spulchniający.



Jako mieszanki glebowej można użyć zwykłej ziemi ogrodowej lub mieszanki równych części gleby darniowej, humusu i piasku. Najprostszym sposobem na zdobycie ziemi melisowej jest zakup gotowej mieszanki ziemi doniczkowej w sklepie.

Wymagania dotyczące podlewania w domu: Podlewać

regularnie, ale niezbyt obficie, ponieważ nadmierne podlewanie może prowadzić do chorób. Nie tylko podlewaj ziemię, ale także spryskaj górne części roślin za pomocą zraszacza. Dojrzałą melisę podlewać trzy razy w tygodniu.

Nawożenie

: Nawożenie

jest pomocne, a melisa jest bardzo czuła. Podłoże może być nawożone zarówno nawozami organicznymi (skorupki jaj, fusy herbaciane), jak i płynnymi (superfosfat, potaż, siarczan amonu). Rośliny powinny być nawożone po każdym ścięciu liści, można to zrobić przed kwitnieniem.

Rozmnażanie melisy



Rozmnażanie może odbywać się przez nasiona, młode sadzonki, podział krzewu lub kłącza.

Najłatwiejszym

sposobem rozmnażania jest ostrożne cięcie kępy na kawałki na początku maja lub późnym latem w czasie, gdy roślina kiełkuje. Dzięki temu roślina szybko rośnie i kwitnie już w pierwszym roku.

Rozmnażanie przez nasiona i pielęgnacja:

Można kupić gotowe sadzonki lub pozyskać je ze znanej działki ogrodowej, wybierając na nasiona dobrze rozwinięte krzewy o dużych liściach.

Nasiona wysiewać od końca sierpnia do początku września. Odciąć łodygi nasion z tych roślin, zebrać je w pęczki, powiesić i wysuszyć w suchym, zaciemnionym i wentylowanym pomieszczeniu. Po wysuszeniu pęczków nasion włożyć je do płóciennego worka i wymłócić ubijaczką.



Jeśli kupujesz nasiona melisy w sklepie, ciemniejsze nasiona są lepiej przystosowane, aby pomóc siewkom wykiełkować. Przygotować pojemniki (skrzynki, doniczki, kontenery) na nasiona i uprzednio podać im roztwór manganu. Na dnie należy najpierw ułożyć warstwę drenażu (keramzyt, kamyczki gliniane, drobny żwir, potłuczone cegły), a dopiero potem warstwę gleby.

Ponieważ nasiona tej rośliny są stosunkowo małe, należy je wysiewać wiosną lub jesienią w glebie zwilżonej ciepłą wodą na głębokość nie większą niż 5 cm i w odległości 5-6 cm. Po zasadzeniu należy ponownie podlać glebę.

Nie należy czekać co najmniej kilka tygodni przed kiełkowaniem. Nie należy zapominać o nawilżaniu sadzonek co drugi dzień. Nie jest konieczne, aby wybrać siewki melisy z pojawieniem się prawdziwych liści, ale jeśli siewki kiełkują w klastrach i zaczynają tłumić się nawzajem, wyciągnij najsłabszy z nich.



Kiedy rośliny będą silniejsze, co powinno nastąpić kilka miesięcy później, można je przesadzić na miejsce stałe. Do tego celu można od razu wybrać dużą donicę lub długi pojemnik. Aby umożliwić melisa utworzenie pełnego krzewu, sadzonki należy umieścić w jednym rzędzie, a odległość między krzewami powinna wynosić co najmniej 15 cm.

Od maja do pierwszych przymrozków jesienią, pojemniki i donice z ziołami Może być wystawiony na święta - na loggię lub balkon. Upewnij się tylko, że W tym przypadku należy chronić rośliny przed ulewnym deszczem i podmuchami wiatru.
W pierwszym roku nie należy spodziewać się kwiatów i bujnej zieleni na młodych roślinach. W uprawie pokojowej melisa nie osiąga wysokości większej niż pół metra. Ponieważ wartość krzewu polega na jego ulistnieniu, nie należy usuwać pąków zaraz po ich pojawieniu się, lecz dopiero wtedy, gdy krzew osiągnie wysokość co najmniej 20 cm.